Ocena ryzyka to etap 2 procesu należytej staranności: ryzyko wylesiania każdej dostawy ocenia się na podstawie kraju lub regionu, dostawcy oraz złożoności łańcucha dostaw. Celem jest osiągnięcie poziomu znikomego ryzyka.
Łączy ona zbieranie danych (etap 1) z ograniczaniem ryzyka (etap 3) i rozstrzyga, czy przed wprowadzeniem produktu do obrotu potrzebne są dalsze działania.
Które czynniki podlegają ocenie?
- Kraj lub region produkcji oraz jego klasyfikacja ryzyka
- Wiarygodność i przejrzystość dostawcy
- Złożoność łańcucha dostaw
- Przesłanki wskazujące na wylesianie po dacie granicznej
Jaki jest cel?
Ocena musi wykazać, że ryzyko wprowadzenia produktu niezgodnego z wymogami jest znikome. Jeżeli tak nie jest, trzeba stosować środki ograniczania ryzyka, aż ten poziom zostanie osiągnięty.
Jaką rolę odgrywa klasyfikacja krajów?
UE klasyfikuje kraje według poziomu ryzyka. Jeżeli produkt pochodzi z kraju o niskim ryzyku, obowiązuje uproszczona należyta staranność. Ocena ryzyka zależy zatem bezpośrednio od wyniku klasyfikacji.
W skrócie: Ocena ryzyka waży czynniki dotyczące kraju, dostawcy i łańcucha dostaw, aby potwierdzić znikome ryzyko – warunek wprowadzenia produktu do obrotu.